Het verschil maken

Van woensdag hebben jullie foto’s kunnen zien. De situatie is met geen pen te beschrijven en zijn geen woorden voor die ellende. Veel van ons moesten huilen toen we terug waren. We hoorden dat er woensdagochtend ook twee lijken uit het water gehaald zijn. Twee mannen, van wie de familie hier op Kos is. Woensdag was ook onze vierde dag hier en dat schijnt sowieso het breaking point te zijn. De dag waarop vrijwilligers vaak emotioneel zijn en de vermoeidheid toeslaat. De barman/buurman van Italiamo’s maakte voor ons het verschil, toen we even snel terug kwamen om te plassen. We kregen allemaal een beker warme melk met honing van hem. Dit weekend gaat hij dat ook voor de vluchtelingen doen. De melk en bekers staan al klaar in het appartement.

Gisteren hebben we uitgeslapen, terwijl de anderen bootjes gingen spotten. Toen ze terugkwamen vertelden ze ons dat ze vijf boten met vluchtelingen hadden geholpen. En dat op een boot nog een mensensmokkelaar met een pistool zat. Er was niks van waar. Ze hadden maar één boot geholpen. Een andere die ze hadden gezien was opgepikt door de Turkse kustwacht. Het zegt wel iets over de sfeer in het team. We maken nare dingen mee samen, maar we kunnen ook lol hebben met elkaar.

De dag verliep verder redelijk normaal. We hebben geprobeerd om wat extra aandacht aan de kinderen te geven. ’s Morgens hebben we kleurpotloden en kleurplaten uitgedeeld en ’s middags ballonnen. Daar genoot ik erg van.

DSC_0472

Verder ben ik met Anke naar de supermarkt geweest om babyvoeding te kopen. We hebben drie blikken gehaald voor verschillende leeftijden en boterhamzakjes om het in te doen. We hadden namelijk niet zoveel meer, terwijl er wel regelmatig naar gevraagd werd. En dat is toch een essentieel iets. Dus tegenwoordig hebben we weer babyvoeding bij ons, samen met twee thermosflessen gekookt water. Heel fijn om mensen zo te kunnen helpen. Ook hebben we luiers bij ons van maat 2 tot en met maat 7 en billendoekjes. Eigenlijk zouden we ook nog kleine potjes billenzalf moeten hebben om weg te geven, want de baby’s hebben vaak luieruitslag omdat ze onderweg niet goed verschoond worden. Wat moet het verschrikkelijk zijn om zo afhankelijk te zijn, dat je niet eens weet of je die dag wel voeding voor je kind hebt. Welke ouder vlucht er met zijn kind op een rubberbootje, in het donker over zee? Wat moet het moeilijk zijn als je niet goed kunt zorgen voor je kind onderweg. Dat doe je alleen als er echt geen andere opties meer zijn. De opluchting is vaak groot als we voeding en luiers geven. De moeders zijn erg dankbaar. Ik heb gemerkt dat veel moeders volschieten als je zorgt voor hun kind. Als je voeding en luiers geeft, voor hen zoekt naar onderdak, speelt met de kinderen of kinderparacetamol geeft aan een ziek kind. Wat zullen ze zich een zorgen gemaakt hebben om hun kind, wat houden ze zich groot voor hen en wat zijn ze moe van alles. Als je dan even iets aardigs doet, dan komen de tranen. Woensdagavond nog. Er waren twee gezinnen die samen reisden, familie van elkaar. Samen hadden ze denk ik zes kinderen, maar het kan er ook één meer of minder zijn. Ik had hen dus luiers gegeven en de dames wilden ook graag maandverband, dus dat kregen ze ook. We waren op de fiets onderweg om te gaan eten, toen een van de vrouwen aan kwam rennen, ons riep en druk gebaarde, waarop we stopten en vroegen wat er was. Ze leek een beetje in paniek. Haar kindje had koorts. En je kon ook wel zien aan het meisje dat ze niet fit was. Een van ons ging kinderparacetamol halen met wat water en de ander bleef bij haar. Gelukkig sliepen ze niet in een tentje maar hadden ze een hotel. Deze moeder was erg geëmotioneerd en dankbaar voor de hulp. Vandaag spraken we haar weer en het ging gelukkig iets beter met het kindje. Ook al kunnen we maar heel weinig doen, toch maken we het verschil voor veel mensen.

Wat nijpend is hier op Kos is het gebrek aan voedsel voor de vluchtelingen. Wij delen 2x per dag water en fruit uit, er wordt ’s middags iets van een lunch (meestal een wrap) uitgedeeld en er is een organisatie die wat sandwiches uitdeelt. Dat is alles. Volgens UNHCR krijgen de vluchtelingen hier zo’n 800 kcal per dag, terwijl je er eigenlijk 2000 nodig hebt. Niet zo gek dus dat veel mensen proberen om een tweede banaan te krijgen. Ze hebben echt honger!

Bij het medisch spreekuur kwamen twee mensen die klaagden over diarree. We hebben ze O.R.S. gegeven en verteld dat ze goed moeten drinken. We hopen dat er niet meer gevallen van diarree komen. Mocht dat wel het geval zijn, dan zullen we ze zeker doorsturen naar Artsen zonder Grenzen, omdat de kans op een epidemie in een vluchtelingenkamp groot is. Wat verder veel voorkomt bij het spreekuur is spierpijn (van het peddelen), verkoudheid, keelpijn en voetwonden. We delen veel keeltabletten en paracetamolletjes uit hier. Jeuk van muggenbulten komt ook regelmatig voor. Bij sommigen hebben we ons naderhand ook afgevraagd of de jeuk misschien te maken zou kunnen hebben met schurft. De plekken zaten namelijk over het hele lichaam, er klaagden veel mensen over en iemand zij dat dit een Turkije een probleem was. De laatste dagen hebben we het echter niet meer gezien, anders was dat ook echt een zaak voor Artsen zonder Grenzen. Zaken die we niet goed kunnen beoordelen sturen we sowieso door. Overigens letten we wel goed op onze eigen hygiëne. We dragen handschoenen en wisselen deze per patiënt en we desinfecteren onze handen regelmatig met handgel. Tot slot hebben we een paar kindjes met ontstoken oogjes gezien. De moeder van het vertelde dat ze vier dagen doorgebracht hadden in de bush in Turkije. Je hoort de vreselijkste verhalen hier.