Laatste loodjes

Vrijdag was een regenachtige dag. Op de onverharde weg naar het strand lag zo’n grote plas dat we er niet door durfden en we eerst naar een andere plek zijn gereden. Onderweg kwamen we een groep vluchtelingen tegen die al eerder waren aangekomen. Sommigen liepen in korte broek en t-shirt, terwijl het pijpenstelen regende. We hebben ze water en mueslirepen gegeven, evenals warme vesten en poncho’s. Een aantal van hen liep op blote voeten en zij hebben ook slippers van ons gekregen. Een kind heeft droge kleren van ons gekregen en een ander kindje een deken. Verder hebben we ze verteld hoe ze moesten lopen naar Kos-town en wanneer en waar ze zich kunnen registreren. Toen we aankwamen bij het andere stuk strand, bleek het zicht erg slecht te zijn. Door de regen konden we niet veel zien, alleen op zeer korte afstand. We besloten daarom heen en weer te gaan rijden langs de kust. Maar we hebben verder geen bootvluchtelingen meer getroffen. Wel was er weer een stuk weg helemaal ondergelopen omdat de afwatering niet goed was. We zijn erdoor gekomen, maar de bestuurder voelde de auto heel eventjes drijven.

Na het uitdelen van water en appels hebben we geen medisch spreekuur gehouden, vanwege de regen. Alle spullen zouden nat worden en de vluchtelingen kwamen nauwelijks hun tent uit. Inmiddels hebben we wel een oplossing: we hebben een soort partytent aangeschaft via een andere organisatie op Kos. Zo kan er de komende tijd, als het winter wordt, toch eerste hulp worden geboden. Wat we wel hebben gedaan is regenpakken uitdelen. We hadden er zo’n 175. Veel te weinig voor iedereen, maar wie er wel een heeft is ermee geholpen. De mensen die er één hadden gekregen waren er erg blij mee, degenen die achter het net visten waren wel teleurgesteld. We hadden nog een paar poncho’s voor hen, maar die zijn lang niet zo goed. Eén meneer werd echt boos. We vonden nog een losse regenbroek en we boden hem een poncho aan. Maar die wilde hij niet. Helaas. De poncho’s zijn nu ook zo goed als op, omdat we eerder deze week ook al een lading uitgedeeld hebben. Het was zo triest al die regen en de vluchtelingen die op de kade in een dun tentje zitten. We hebben trouwens ook nog een groot springtouw gemaakt en deze gebruikt toen het even een beetje opklaarde. De kinderen vonden het een beetje spannend leek het, maar het viel ook bij de jonge mannen in de smaak. Zelfs de vuilnisman deed mee en een Canadese toerist die graag wilde helpen. En het was natuurlijk het leukst dat wij als vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling ook meededen. Fijn om even plezier te kunnen maken met elkaar en lol te hebben te midden van alle ellende.

Toen we de lunch (en warme chocolademelk) bij Jolien op hadden en we de bus hadden uitgeladen, kwam er bericht van UNHCR dat er een boot met honderd vluchtelingen vanaf Leros aan zou komen die middag om ’s avonds door te reizen naar Athene. De vraag was of wij konden helpen. We hadden nog water, de bananen voor ’s middags en fleecevesten staan, ook de laatste poncho’s namen we mee. Op Leros schijnt de situatie nog erger te zijn dan op Kos. Inmiddels zitten daar ook een paar vrijwilligers van Stichting Bootvluchteling. Twee van hen heb ik ook ontmoet, omdat ze via Kos reisden. Aangekomen bij de haven bleken het veel meer dan honderd vluchtelingen te zijn. Het waren er minimaal tweehonderd. Gelukkig hadden we genoeg water en bananen. De vesten hebben we maar in de bus gelaten. Veel mensen hadden er ook wel één. We hebben ze alleen incidenteel weggegeven. Er waren veel kinderen bij. Een aantal moeders hebben we blij kunnen maken bij babyvoeding en luiers. Er was ook veel vraag naar kinderschoenen. Er waren veel natte schoenen. Soms vroegen ze ook om schoenen terwijl hun schoenen nog droog waren. Jaap had daar iets op bedacht. Hij liet ze voelen aan zijn schoenen. Onze schoenen waren namelijk ook doorweekt, omdat we de hele dag in de regen gelopen hadden.

Nadat we de vluchtelingen van Leros hadden geholpen moesten we nog bananen en water uitdelen aan de vluchtelingen op Kos. Er waren echter veel meer bananen door gegaan dan verwacht, omdat de vluchtelingengroep van Leros groter was dan gedacht. We hebben geprobeerd om snel aan nieuw fruit te komen en dat is uiteindelijk gelukt met appels.

Verder hebben we ’s avonds weer spullen uitgedeeld bij de ferry naar Athene. Het was er erg druk. We vermoeden dat er extra veel vluchtelingen doorgelaten zijn, omdat er vandaag een Europese delegatie langs komt. Het lijkt erop dat ze proberen de boel hier op te ruimen. Tentjes die langs de kade stonden zijn verplaatst, er is grind gestort in het park en meer van dat soort dingen. Het schijnt ook zo te zijn dat er voor één nacht vluchtelingen in een hotel zijn onder gebracht. Wat er van klopt weten we niet, we horen verhalen en vermoeden zelf dingen. Steph heeft vanmorgen al een ontmoeting gehad met de delegatie en vanavond zijn alle vrijwilligers uitgenodigd.

Vanochtend verliep alles rustig. We hebben geen enkel bootje gespot. Er bleek ook allemaal condens aan de binnenkant van de verrekijkers te zitten, door de regen van gisteren. We hebben ze open geschroefd, maar ze zijn nog niet helemaal droog en we konden er ook niet goed door kijken.We hadden tijd om even wat dingen aan te vullen en uit te zoeken in het appartement. Gelukkig schijnt de zon ook weer. Bij het uitdelen van water en appels was het extreem rustig. Wellicht heeft dat te maken met de Europese delegatie, waarvoor de vluchtelingen meer uit het zicht moesten zijn. Vanmiddag was ik weer bij het spreekuur. Ook al spreek je elkaars taal niet, toch kun je soms op een creatieve manier duidelijk maken wat je bedoelt. Vanmorgen kwam er een moeder met haar kindje. Ze weer naar de kont van het meisje. Ik dacht dat ze luiers nodig had. Maar dat bleek niet zo. Moeder wees ook naar zichzelf. Wilde ze misschien maandverband? Nee, dat was het ook niet. Toen maakte moeder een gebaar van overgeven, waarna ze meteen weer naar de billen van het kind wees. Aha, dat kind had diarree! We lachten samen omdat we elkaar eindelijk begrepen. Nu even wat tijd in het hotel om een blog te schrijven en onze koffers in te pakken voor morgen. Vandaag is onze laatse dag hier.

Morgenvroeg gaan we alleen nog mee bootjes spotten. Hopelijk kunnen we nog mensen helpen. Daarna vliegen we terug naar Nederland. De tijd is snel gegaan. Wat we hebben kunnen doen is enerzijds veel en anderzijds weinig. Graag waren we langer gebeleven om meer te helpen. De nood is zo hoog. Tegelijk is het ook goed dat er telkens nieuwe vrijwilligers komen, met frisse energie.Bij de vrijwilligers die hier al langer zitten, merk je ook dat de rek er op een gegeven moment uit is. We hebben allebei inmiddels wel wallen onder onze ogen. En vandaag heb ik ook hoofdpijn. Ons eigen bed lokt best wel. Wellicht kunnen we in Nederland iets gaan betekenen voor vluchtelingen. Inmiddels is er ook een opvang in Ede.

Een gedachte over “Laatste loodjes”

  1. Ik lees jullie blogs nu pas (zondag 25 oktober). Wat hebben jullie daar een verschil gemaakt zeg! Wat fijn dat jullie zoveel konden betekenen daar. En wat een belevenissen… Respect voor jullie! Groeten uit Barneveld.

Reacties zijn gesloten.