Waarom?

Waarom blijf ik de foto’s en video’s bekijken over de gekapseisde boot bij Lesbos? Waarom blijf ik de verhalen lezen van collega-vrijwilligers die er hulp verlenen? Waarom kan ik niet wegklikken wat honderden, duizenden kilometers verderop plaatsvindt? Waarom laat het mij niet los?

Omdat ik de mens achter de bootvluchteling heb leren kennen. Omdat ik ze in de ogen gekeken heb en met ze gepraat heb. Omdat het zulke gewone mensen zijn. Het jongetje dat van spiderman houdt. De moeder die haar kindje een stuk van haar eigen banaan voert. De docent die les gaf op een middelbare school. Het meisje met die leuke oorbelletjes. De jongen die op karate zit. De opa die zijn kleindochter knuffelt. De baby die een schone pamper moet. Een man die zijn mobiel inpakte in plastic. Mensen met hoop op een betere toekomt, een nieuw leven. Hoop die omsloeg in wanhoop. Doodsangst. Een moeder die haar kind van zes kwijtraakte in de golven. Een jongen van elf die zijn moeder zag verdrinken. Een arts die op één avond drie kinderen succesvol gereanimeerd heeft, maar bij anderen de dood moest vaststellen.

Waarom laten we dit gebeuren in Europa? Waarom doet niemand iets? Hoeveel foto’s van verdronken kinderen willen we nog zien? Hoelang moet dit nog doorgaan voor we beseffen dat mensenlevens meer waarde hebben dan huizen of banen?

Ik had niets en zocht een huis, waar was jij? Waar was jij?

Ik had niets en zocht een huis, waar was jij?

En ik vraag je niet naar huiskleur, naar geloof of naar je naam.

Toen ik naar mijn naaste zocht, waar was jij?

Een gedachte over “Waarom?”

Reacties zijn gesloten.